Dlaczego akurat wsrod nich, ludu przez Egipcjan pogardzanego, to trudno jednoznacznie powiedziec. Proces sprawczy takiego umocowania byl z pewnoscia zlozony. Mojzesz – przedstawiciel dworu – mogl imponowac Zydom, stojacym kulturowo nizej od Egipcjan, blichtrem „wielkiego swiata”. Mojzesz bratajacy sie z niewolnikami, ten fakt musial schlebiac zydowskiej hierarchii, ktora pragnela uplasowac sie wyzej w strukturze spolecznej panstwa. Mojzesz roztaczajacy wizje ziemi mlekiem i winem plynacej, gdzie dzisiejsi niewolnicy byliby panami, to podniecajaca opowiesc, pobudzajaca wyobraznie i pragnienia nie tylko przywodcow plemion, ale i zwyklych wyrobnikow. I wreszcie Mojzesz opowiadajacy o Atonie, jako jedynym prawdziwym stworcy, nie mowil o nowym bogu, ale o tym, ktory w tradycji zydowskiej byl juz znany.